Perşembe, Nisan 09, 2009

Manavgatta Kore Gazisi Savaş Filmlerini izleyemiyor

Manavgat'ta yaşayan Kore gazisi Mehmet Kara (84), 56 yıldır savaş filmi izleyemiyor.
Mehmet Kara, savaşın psikolojisini üzerinden atamadığını belirterek, çocukları ve torunları televizyonda savaş filmi açtığında kapattırdığını söyledi.
Mehmet Kara, 25 Haziran 1950 ile 19 Temmuz 1953 tarihlerindeki savaş süresinde yaşadığı silah ve top seslerinin halen kulaklarında yankılandığını söyledi.

Kore gazisi 56 yıldır savaş filmi izleyemiyor

Kara, "Televizyonda bir savaş sahnesi gördüğümde hemen irkiliyorum. Savaş sahnesinde yaşanan acıları yüreğim kaldırmıyor. Dünyaca ünlü savaş filmi Er Ryan'ı Kurtarmak (Saving Private Ryan) çok izlemek istedim. Fakat en fazla 5 dakika izleyebildim. Savaş filmi çok az izleyince kendimi 56 yıl önce yaşadığım kanlı sahneleri hatırlıyorum." diye konuştu.

Kıbrıs gazisi Halil Sarı ise savaş filmlerini izlememeye özen gösterdiğini söyledi. Sarı, yüreğinin savaş filmi izlemeyi kaldırmadığını ifade etti.

Öte yandan Sempati Psikolojik Danışmanlık ve Hipnoterapi Merkezi psikolog doktoru Ramazan Özarslan, şiddetli etkilerin insan belleğinden uzun süre silinmediğini vurguladı.

İnsan psikolojisini bozan bu tür etkilerin uzun seanslı psikolog desteğiyle tedavi edileceğini belirten Özarslan, aynı vakaları trafik kazası geçiren hastalarında da gördüklerini ifade etti.

Özarslan, trafik kazası geçiren hastaların, iyileştikten sonra ilk 6 ay arabaya binmekte zorlandığını söyledi.

1 yorum:

Adsız dedi ki...

merhaba,rahmetli babam 1950 1953 senelerinde korede savasmis bir askerdi. biz cocuklari olarak babamizin anilarini hic dinleyemedik.anlatmaya basladiktan bir süre sonra derinlere dalar tek kelime cikmazdi agzindan.harbin cok korkunc bir sey olduguna inaniyorum.2 sene esir kalmis babamher seye ragmen gülmeyi unutmamisti.bizi üzen tek sey babamizin hic bir hakka sahib olmamasi,1974 de gazilik unvanini alamadan ölmesi ve annemin ve bizlerin hayat akisini tamamen degistiren bu kore savasinin madurlarinin hic bir zaman hic bir sekilde yardim görmemesidir.su an hic birseye muhtac degiliz,annemizin cabalariyla vatanimizdan uzak belirli yerlere gelebildik. ama babamizi unutan vatanimiza darginiz. nurcan